Ինքնագիր գրական մրցանակ լավագույն պատմվածքի
համար՝ 40 000 դր
ուղարկել՝ inknagir@ankakh.com
Մանրամասները...

Ներկայացված է ինքնագիր գրական մրցանակին

Գրիգոր Սարգսյան

ՁՈՒԿԸ

Ամեն ինչ սկսվեց այն կորպորատիվ երեկոյից, որը կազմակերպել էր մեր ֆիրման երկուսուկես ամիս առաջ և որին ես, որպես մարկետինգի բաժնի ղեկավարներից մեկը, պատիվ ունեի ներկա գտնվելու: Բանկետին խորոված իշխան կար: Նայում եմ՝ խոշոր ու պատկառելի ձուկ է, հատուկ օվալաձև ափսեի մեջ սեղանի մեջտեղը դրած. գլուխն էլ էնպես մի տեսակ մեծ է, ու թվում է, թե հիմա ուր-որ է մի բան կասի: Ես էլ արագ-արագ էի ուտում էդ օրը: Նյարդայնությունից, երևի: Որովհետև շատ բան ունեի ասելու շեֆությանը, որ էդպես էլ չասացի: Մինչև կորպորատիվ երեկոն ողջ շաբաթ գլխիս մեջ էր էդ բոլորը. էնքան հստակ, որ կարող էի թեկուզ մի ամբողջ զեկույց գրել… – Պարոնա՛յք,– մտածում եմ,– ես չեմ արդարացնում ձեր վարած քաղաքականությունը: Փոխանակ ջանասիրությունն ու ազնվությունը խրախուսեք՝ առաջ եք տանում շողոքորթ ու հաճկատար պորտաբույծներին: Ես, անշուշտ, հասկանում եմ այդ ռազմավարության նշանակությունը. ինչպես ցանկացած բյուրոկրատական համակարգում (իսկ ձեր ուզածը հենց այդպիսին ստեղծելն է)՝ այստեղ էլ կարևորը կարիերայի հանդեպ ախորժակ գրգռելն է: Թող յուրաքանչյուրն իմանա, որ, այո, մենեջերներն ավելի բարձր աշխատավարձ են ստանալու, այն դեպքում, երբ նրանցից ավելի քիչ գործ են պահանջում, ու միաժամանակ՝ գործի ողջ պատասխանատվությունը դրվում է հասարակ, ենթակա աշխատողների ուսերին: Մենեջերը կարող է տասը րոպե ուշացման համար իր ենթակային գործից հեռացնել, իսկ ինքն ազատ է աշխատելու սրտի ուզած գրաֆիկով: Կարող է սիրունիկ քարտուղարուհի պահել և (չգրված օրենք է)՝ ոչ միայն ծառայողական նպատակներով: Կարող է, մի խոսքով, գործ անելու տեղը վայելել էս անցողիկ կյանքի բոլոր հաճույքները: Ողջ իմաստն այն է, որպեսզի բոլորը ձգտեն մենեջեր դառնալ, գտնվեն մշտական մրցակցության մեջ ու միմյանց կոկորդ կրծեն էդ աթոռի համար. որպեսզի, այլ կերպ ասած, մտքներովն էլ չանցնի միավորվել, արհմիություններ կազմակերպել՝ ընդհանուր շահերի պաշտպանության նպատակով: Այլ, հակառակը, դեռ մի բան էլ իրար տակ փորեն: Կրկնում եմ – էս բոլորը շատ հին ու ծանոթ մեխանիզմ է՝ երես տալ վերևիններին, որ բոլորը վերև ձգտեն և, ուրեմն, միշտ իրենցից վեր գտնվողների շահերը պաշտպանեն: – Ահա այն ճառը, որ պատրաստել էի ու որի համար հանդգնությունս էդպես էլ չհերիքեց: Հենց որ տնօրենը, իր խոժոռ-սիրալիր հայացքը դեմքիս գամած, ծանր-ծանր ողջունեց ու հարցրեց գործերի մասին, անմիջապես սփրթնեցի ու սկսեցի գլուխ տալ: Գլուխ եմ տալիս ու մրմնջում. «Ամեն ինչ լավ է, պարոն Նիկողոսյան, մի՛ անհանգստացեք»… Ու քանի որ գիտակցում եմ սեփական ոչնչությունս, դրանից ավելի եմ նյարդայնանում. թե՝ չէ՜, սպասեք տեսեք ինչ եմ բերելու գլխներիդ. հիմա կհելնեմ ու ինչ-որ կուտակվել է՝ կշրխկացնեմ դեմներդ… Ո՜ւր էր թե… Էդ անտեր ձուկն էլ աչքերը չռած հենց ինձ է նայում, ոնց որ ծիծաղի վրաս… Շփոթմունքից արագ-արագ եմ ուտում: Ու հենց էդտեղ էր, որ մի խոշոր փուշ խրվեց-մնաց կոկորդիս մեջ:

ամբողջը »